Gastenboek

Hoi Bert en Marianne, Na een week in Sintra en Evora verblijven we van 27 februari tot 13 maart in Monte Horizonte - bij Bert, Marianne, Eline en de drie honden. We zijn te gast in een van de huisjes op het terrein. Na de kilte van de winter in Nederland voel je hier al de koestering van de eerste zonnewarmte. Op het terras was het de laatste week windstil en zeker 22 graden. Het was een geweldige tijd, alles werkte mee: het weer, de gulle gastvrijheid, het gevarieerde terrein met een eigen vogelhut, het comfortabele huisje met houtkachel voor 's avonds als zon weer onder is. De voortdurende uitdaging om de vogellijst verder aan te vullen zorgt ervoor dat we veel op pad zijn. Naast het terrein van Monte Horizonte (20 ha) ligt de lagune van Saint Andre op 15 km afstand. Het waterniveau verandert iedere dag en is iedere keer weer een uitnodiging om alles af te speuren. Het is de trektijd: een aantal zijn al weer weg, andere moeten nog komen. We zien de roodkopklauwier die net is gearriveerd in de top van de struiken uitrusten en roodwit schitteren in het zonlicht. Tijdens onze vorige reis in de Extramadura hadden we de grijze wouw gemist. Die wilde ik nu wel heel graag zien ! En het is geweldig gelukt tijdens de excursie met Bert naar Castro Verde: een mooie vluchtshow, de landing naast zijn vrouwtje die in de boom zat te wachten, even een oefencopulatie voor de tijden die er aankomen.... Natuurlijk zijn er ook de prachtige vluchten van de kleine trappen, de statige tred van de grote trap, de schuwe zwartbuikzandhoenders, de goudplevieren, het steenuiltje dat zijn kop net boven de rand uitsteekt om je ook eens goed te bekijken en de kirrende roep van de kuifkoekoek. Wij zagen - als amateur vogelliefhebbers - in totaal 133 soorten. Met als discussievogel: de ortolaan in de rijstvelden in het noorden, aan de monding van de Sado: "Het lijkt een grauwe gors, maar heeft een zo uitgesproken oogring, dat kan toch niet anders dan..." We zagen die heel goed, maar we hoorden het beest niet zingen, het zal dus een eeuwig vraagteken blijven. Langs het terrein loopt de Rota Vincentina, vanaf Santiago de Cacem naar uiterste zuiden van Portugal. We hebben er drie stukken van gelopen: auto parkeren bij het begin- of eindpunt, dan lopen naar het eerste dorpje en dan terug. Heel goed te doen, tussen de 15 en 20 km. Met als beloning op de laatste dag - naast het genieten van de fysieke inspanning - eerst horen we de roep naar elkaar van een paartje slangenarenden en dan vliegen ze op van de hoogspanningsmast om samen achter de steenarend aan te gaan die hun gebied komt verkennen. Wat een joekel van een vogel.... wat zijn die slangenarenden in vergelijking dan veel kleiner... maar hij legt het af en vertrekt ! Wij vertrekken ook de volgende dag, we nemen afscheid als goede vrienden van Bert, Marianne, Eline en de honden: met een hart vol herinneringen aan heerlijke tijd in een geweldige omgeving ! Guido en Frieda